Gisterenavond is ze terug gekomen van de vakantie, Marc belde mij op want zelf was ze te moe zei hij, ze was een stuk benauwder als toen ze ging en
ze was bang zei hij, toen ik haar aan de telefoon vroeg hoorde ik haar op de achtergrond huilen
Ze durft niet aan de telefoon komen,
ze durft niet naar huis, ze is zo angstig, ik heb maar gezegd dat ze maar snel naar huis moest komen
Ik ben hier zo bang van geworden
en kan niet wachten tot ze weer veilig bij me thuis is ik had haar nooit niet moeten laten gaan!
Wat ben ik geschrokken
zeg toen ik haar weer zag...
Ze had het echt veel benauwder als toen ze ging ,en kon nu niet zonder de zuurstof en ze was echt helemaal
angstig ik dacht nog dat ze hyperventileerde
Ik ben blij dat ze weer thuis bij mij is maar ik ben nu toch zelf ook heel bang, dit heb
ik zo nog nooit mee gemaakt
Ik kreeg haar met moeite uit de rolstoel ze durfde er niet uit, eenmaal op bed ben ik een hele tijd bij
haar blijven zitten en heb haar alleen maar vast gepakt ze was zo in paniek, de tranen rolde over mijn wangen
Er is nog een dokter van
de huisartsenpost langs geweest maar die hebben ook niet veel gedaan,Mandy is ook zo geschrokken toen ze haar zag
Later is Rachel
gelukkig een beetje in slaap gesukkeld, en ik zit hier nu bang te wezen voor wat er komen gaat,want het gaat wel heel snel nu
Vanmiddag
hebben ze het bed van de thuiszorg gebracht dus haar eigen bed kon weer terug naar boven, zelf zal ze dus ook niet meer boven komen en haar kamer zal ze nu ook niet meer zien want ze kan niet veel meer
Ik wil hier allemaal niet aan denken maar er spookt van alles door mijn hoofd
Nu op dit moment gaat het wel weer een beetje beter met haar en is ze weer wat rustiger, maar ze is wel heel erg achteruit gegaan in die paar dagen dat ze weg is geweest, en ze blijft erg angstig
Vandaag komen ze ook nog een postoel brengen want ze durft die paar passen naar de wc niet meer te lopen, ze is nog te bang om te gaan staan